Het waargebeurde verhaal gaat over Alice en Dorus. Eerst het verhaal over Alice, anderhalf jaar oud. Een klein meisje met heldere ogen, kleine beentjes en een uitstraling alsof ze iets weet wat wij volwassenen soms vergeten zijn. Ze kwam het zwembad binnen met haar moeder en een baby’tje in de wandelwagen. En terwijl haar moeder zich even omdraaide om zich om te kleden, liep Alice richting het diepe water.

Ik schrok want ik dacht meteen aan het gevaar. Mijn hart stond een ogenblik stil. Ik dacht aan alles wat mis zou kunnen gaan. Het leek me dat een kind van anderhalf niet weet hoe gevaarlijk een zwembad kan zijn. Een kind leeft nog dicht bij vertrouwen, en zo te zien Alice al helemaal.

Paniek

Voor ik goed en wel wist wat ik moest doen, gleed ze het water in. Niet spartelend. Niet in paniek. Nee, ze zwom. Onder water. Rustig, vrij en volkomen vanzelfsprekend. Alsof het water haar droeg, alsof ze er thuis was. Ik wist niet wat ik zag!

Haar moeder keek even om, maar maakte zich totaal niet druk. Al snel begreep ik waarom. Alice kon zwemmen. Niet een beetje, maar echt. Ze zwom onder water alsof ze nog verbonden was met een wereld waar wij alleen nog maar flarden van herinneren.

Het hele zwembad keek toe

Later kwam haar vader erbij en samen maakten ze er een spel van. Hij dook onder, zij zat op zijn rug, en dan maakte hij salto’s onder water. Wanneer ze weer boven kwamen, zat Alice nog keurig op zijn rug. Stralend. Lachend. Vol levensvreugde.

Soms klom ze met haar kleine beentjes weer op de kant. Dan deed ze haar armpjes naar achteren, nam een duik en zwom weer naar het midden van het diepe bad. En dat alles in water van 1.65 meter diep. Voor haar bestond er geen angst, alleen avontuur.

Conversatie zonder woorden

Later raakte ik met haar moeder, Inez, in gesprek. Haar vader komt uit Rusland, haar moeder uit Lapland. Alice is geboren in Sydney, Australië, en nu woont het gezin tijdelijk in Thailand. Inez vertelde dat ze Alice al vanaf haar tiende maand heeft leren zwemmen. Elke dag gingen ze samen naar het zwembad. Elke dag een beetje oefenen, een beetje vertrouwen, een beetje verder.

Maar wat mij het meest raakte, gebeurde daarna. Alice begon tegen mij te praten. Niet met woorden, want ze kon eigenlijk alleen nog ‘papa’ en ‘mama’ zeggen. Maar ze sprak in klanken. In wat ik in de opleidingen weleens de Leela-taal noem: de taal vóór de woorden. De taal van klank, gevoel, trilling en Ziel. En ik sprak terug in haar taal.

de Ziel weet…

Haar moeder keek verbaasd. Alice was namelijk eenkennig, zei ze. Meestal moest ze niets van vreemden hebben. Maar tussen Alice en mij ontstond iets heel eenvoudigs en tegelijk heel bijzonders. Zij maakte klanken, ik antwoordde met klanken. Zij lachte, ik lachte terug. En zo hadden wij samen een heel gesprek zonder één gewoon woord.

Op een gegeven moment werd ze zo enthousiast dat ze schaterlachend met haar kleine handjes op haar buik sloeg. Met grote, heldere ogen keek ze mij aan. Alsof ze wilde zeggen: eindelijk iemand die mij begrijpt. En misschien was dat ook wel zo.

Kinderen herinneren ons eraan dat communicatie zoveel meer is dan taal. Dat begrijpen niet altijd via het hoofd gaat. Soms verstaan we elkaar via het hart, via energie, via aanwezigheid. Soms hoeft er niets uitgelegd te worden, omdat de Ziel al weet.

Eenwording met…

Alice leerde mij iets prachtigs. Namelijk dat een kind vaak dichter bij de oorsprong leeft dan wij. En dat wij, als we even stil worden vanbinnen, elkaar kunnen verstaan voorbij woorden.

Heel bijzonder om zoiets mee te maken. Er kan vrede op aarde zijn, zoals in de hemel. Maar dat kan alleen als we de illusie van dat we van elkaar gescheiden zijn langzaam gaat plaatsmaken voor de tijd van eenwording. Eenwording met God, met jezelf, met de mensen om je heen en met alles wat leeft.

Misschien heb je het volgende al vaker gehoord: wij zijn allemaal één. Toch is er een groot verschil tussen iets horen en iets werkelijk ontvangen in je hart. Want zolang je diep vanbinnen gelooft dat je afgescheiden bent, ontstaat er pijn. En niet alleen pijn, ook innerlijke strijd, verdriet, angst, oordeel en een gevoel van tekort.

de Illusie en de Waarheid

De gedachte dat jij losstaat van de ander of van het leven zelf, is een illusie. Een krachtige illusie, dat wel. De mensheid leeft er al heel lang mee. Je kunt zo sterk in een verhaal geloven, dat het werkelijkheid lijkt te worden.

Maar diep in jou leeft een andere waarheid. Jij bent niet afgescheiden. Jij bent geen verdwaald stukje leven dat moet vechten om liefde te verdienen. Jij bent onderdeel van het grote geheel. Een Ziel, verbonden met alles wat is.

Wanneer je dat begint te herinneren, verandert er iets. Je hoeft de illusies niet met geweld te bestrijden. Je hoeft alleen wakker te worden. Steeds opnieuw. In zachtheid. In liefde. In bewustzijn. En dan ontdek je dat eenwording is niet iets wat ooit nog moet gebeuren. Het is wat altijd al waar was.

Leelataal – de taal van klank, toon en gevoel

Nog voordat een kind woorden begrijpt, verstaat het al de muziek van onze stem. Een zachte toon kan geruststellen, een warme klank kan veiligheid geven, een speelse melodie kan uitnodigen tot contact. Het gaat dan niet om wát er gezegd wordt, maar om de trilling erachter: de intentie, de liefde, de aandacht.

Deze taal zonder woorden is eigenlijk heel oorspronkelijk. Baby’s reageren op hummen, zingen, neuriën, ritme en stemhoogte. Maar ook grotere kinderen, en volwassenen, voelen vaak feilloos aan of een klank vriendelijk, troostend, streng, vrolijk of onrustig is. Klank gaat voorbij aan ons hoofd en komt direct binnen in ons hart en ons lichaam.

Spreken vanuit je Ziel

Je zou kunnen zeggen: woorden spreken met het verstand, maar klanken spreken met de Ziel. In een simpele “mmm”, een zacht “aaaah”, een geruststellend neuriën of een speelse toon kan meer geborgenheid liggen dan in een hele uitleg. Zeker bij kinderen opent dit een natuurlijke verbinding, omdat zij nog dicht bij hun gevoel leven en niet alles via taal hoeven te begrijpen.

Het is een vorm van communiceren waarin aanwezigheid belangrijker is dan betekenis. Je zegt eigenlijk: ik ben hier, ik zie je, je bent veilig, we zijn verbonden. Een bijzondere taal die kinderen vaak beter begrijpen dan als je woorden zou gebruiken. En vergeet niet om met je handen – ofwel met je hele ZIJN – de bijbehorende gebaren te maken.

Maak er een spel van. En dan niet alleen met kinderen, ook met een volwassen persoon. Het helpt je om vrijer te durven spreken. Zo spreken heeft namelijk effect op je keelchakra. Het heeft te maken met horen en gehoord worden. Je innerlijke oor, jezelf naar buiten brengen, je laten zien!

Nog een bijzonder verhaal

Een geboorte midden in code rood. Soms breekt het leven dwars door alles heen. Door haast, hitte, sirenes en zorgen. Op vrijdag 26 juni 2026 gebeurde dat op de N44 bij Wassenaar. Terwijl Nederland zuchtte onder code rood vanwege de extreme hitte, kwam daar op de vluchtstrook een jongetje ter wereld.

Het jongetje heet Dorus. Hij is de kleinzoon van mijn zoon Ferdinand (51 jaar) die dus nu Opa is. Sander (48 jaar), mijn man, is nu al Grootopa. En ik natuurlijk Grootoma. Zo gaat het verhaal verder:

Zijn ouders, Sjuul en Mauck (onze kleinzoon) uit Haarlem, waren onderweg, maar hun zoon Dorus had duidelijk zijn eigen plan. De bevalling ging zo snel dat de auto aan de kant moest. Politie en ambulance waren snel ter plaatse en hielpen mee om dit bijzondere moment veilig te laten verlopen. En alsof het leven zelf even wilde laten zien hoe mooi mensen kunnen zijn, kwamen buurtbewoners spontaan helpen met water en zelfs een verfrissende watermeloen.

Te midden van de hitte, de spanning en de onverwachte omstandigheden werd een gezond kindje geboren. Moeder en zoon maken het goed. Dorus kreeg meteen twee bijzondere kraamcadeautjes: een politiebeertje en een ambulancebeertje.

Wat een prachtig beeld: een vluchtstrook, normaal een plek van pech of nood, werd ineens een geboorteplek. Een plek waar hulpdiensten, omstanders en ouders samenkwamen rond nieuw leven. Soms herinnert zo’n gebeurtenis ons eraan dat het leven zich niet laat plannen. Het komt wanneer het komt. En zelfs midden in code rood kan er iets ontstaan dat zacht, hoopvol en liefdevol is.
Welkom op aarde, kleine Dorus.

Geweldig wat een reacties!

Hartelijk bedankt voor de vele mooie wensen die ik heb ontvangen voor mijn verjaardag. Dit in de vorm van prachtige bossen bloemen, diverse cadeaubonnen en mooie geldbriefjes, de vele, vele kaarten en mails, en nog zelfs een aantal cadeaus. Het is werkelijk te gek wat ik allemaal heb gekregen. Heel, Heel Hartelijk Bedankt!

Lieve groet,
Daisha

P.s.: Bronnen: Hart van Nederland, RTL Nieuws, Centraal+/Omroep West en Haarlems Dagblad.

P.s: Heb je een vraag, en dat kan over van alles zijn. Stuur deze naar daisha@radiomerlijn.nl Ik beantwoord je vraag in mijn radioprogramma ‘Zielsverwanten’. Tweewekelijks op zaterdag om 20.00 uur te beluisteren via Radio Merlijn ! En daarna nog de hele week bij Uitzending gemist. Vermeld wel je geboortedatum er bij en/of van de betrokkenen plus voornaam. Ik vertel deze niet in de uitzending, dus privacy verzekerd.

Wil je automatisch op de hoogte blijven? In de linker zijkolom van dit artikel (of bovenin het artikel op wanneer je op je mobiel leest) kun je je abonneren op mijn blogupdates. Of ontvang elke week informatie over mijn radioprogramma’s, hier kun je deze gratis nieuwsbrief aanvragen. Daarin staat ook iedere week mijn blog vermeld, dus dat is twee in één!