Soms zijn de tranen er gewoon… Soms heb ik van die dagen waarop er tranen achter mijn ogen zitten. Niet écht huilen. Meer zo’n soort wachtruimte voor tranen. Alsof ze daar gezellig met z’n allen zitten te wachten tot ik roep: ‘Jullie mogen!’

Zoals vandaag… Het vreemde is: er is eigenlijk helemaal niets aan de hand. Geen verdrietig telefoontje, geen vervelend gesprek, geen dramatisch nieuws en voor zover ik weet heeft ook niemand mij beledigd. En toch is het er.

Droefheid

Je zou denken dat zoiets ergens vandaan moet komen. Misschien iets wat ik op de radio hoorde? Een gesprek van gisteren? Een herinnering die ongemerkt langskwam? Misschien heb ik aan iemand gedacht zonder dat ik het zelf doorhad?

Ik loop mijn innerlijke administratie nog eens zorgvuldig na. Nee hoor. Geen bonnetje te vinden. Het gevoel is er gewoon. Mijn eerste neiging is dan om er vooral niet te veel aandacht aan te besteden. Een soort emotionele struisvogelpolitiek: als ik maar net doe alsof het er niet is, dan gaat het vanzelf wel weer over.
Normaal gesproken werkt dat best aardig. Helaas… vandaag niet.

Van vrolijk naar…

Vanmorgen stond ik namelijk nog monter op. Zin in de dag, lekker gewerkt, mails beantwoord, administratie weggewerkt. Ik was zelfs van plan om aan iets te beginnen wat al maanden op mij ligt te wachten: een jaarrekening.
En geloof me: als je vrijwillig zin hebt om een jaarrekening op te stellen, dan kun je moeilijk beweren dat je depressief aan je dag bent begonnen.

Van oorsprong ben ik belastingconsulent. In 2002 veranderde er zoveel in belastingland dat ik besloot ermee te stoppen. Ik kende de oude regelgeving zo ongeveer uit mijn hoofd en had weinig trek om weer van voren af aan te beginnen. Een paar cliënten heb ik altijd gehouden. Het is even terug naar mijn oude beroep.

Cijfers. Kolommen. Optellen. Aftrekken. Heerlijk overzichtelijk. Een getal is tenminste niet ineens zonder duidelijke aanleiding bedroefd. Mensen wel. Dus daar zat ik. Waarom voelde ik me zo?

Gewoon voelen…

Het weer misschien? Een beetje mistig, vooruit. De energie in de wereld? Dat zou zomaar kunnen. Er gebeurt op dit moment genoeg waardoor je Ziel af en toe zou kunnen denken: jongens, mag het ook een onsje minder?

Te hard gewerkt? Ook niet echt. Misschien hoeft er soms helemaal geen duidelijke reden te zijn. Misschien zijn wij gevoeliger voor onze omgeving dan we beseffen. Voor mensen, gebeurtenissen, sfeer, herinneringen en energieën die niet altijd keurig voorzien zijn van een naambordje. En misschien komt een emotie soms eenvoudigweg even langs omdat ze gevoeld wil worden.
Niet opgelost. Niet geanalyseerd. Niet in een Excelbestand gezet. Gewoon gevoeld.

Een vrije middag

Ik zet mooie muziek op, dat helpt een beetje. En dan besluit ik om naar buiten te gaan. De natuur in. Geen ingewikkelde gesprekken met mezelf, geen diepzinnige analyses over mijn innerlijke kind, vorige levens of de stand van Mercurius.

Gewoon wandelen. Bomen kijken. Lucht inademen. En daarna een vrije middag. Een paar simpele dingen doen waar je hoofd niet veel bij nodig heeft. Dat werkte. De droefheid werd zachter. Daarna ben ik gaan koken. En ik bakte een kokoskoek. Want soms is spiritualiteit gewoon een wandeling maken en daarna iets lekkers in de oven schuiven. Ook dát is aarden.

Geen vechten meer

Je handen gebruiken. Iets maken. Ruiken, proeven, voelen. Weer even helemaal hier zijn. En toen dacht ik ineens: wat heerlijk eigenlijk dat erna vandaag meestal gewoon weer een morgen komt.

Natuurlijk krijgen we daar geen schriftelijke garantie bij. Dat weet ik misschien beter dan veel mensen. Ooit kreeg ik te horen dat ik kanker had en nog maar drie maanden te leven zou hebben. Dat was een enorme klap. Maar vreemd genoeg werd het ook een ongelooflijk intense periode.

Heerlijk genieten

Ik genoot van de minuten die ik daarvoor misschien gedachteloos voorbij zou hebben laten gaan. Ik vocht tegen mijn ziekte, maar wat misschien nog belangrijker was: ik leerde om niet voortdurend tegen mezelf te vechten.

Ik leerde accepteren, loslaten. Niet omdat dat zo’n mooi spiritueel woord is. Maar omdat ik geen andere keuze had. En toch vergeet ik die les soms weer heel even. Zoals vandaag.

We praten vaak over loslaten alsof het iets zachts is. ‘Laat het maar los.’ Het klinkt prachtig. Alsof je een ballonnetje loslaat dat vervolgens vredig richting zonsondergang zweeft. Maar zo ervaar ik het niet altijd.

Het is zoals het is…

Loslaten kan keihard werken zijn. Het betekent soms dat je moet stoppen met verlangen naar iets wat je op dat moment heel graag wilt. Een antwoord. Een oplossing. Erkenning. Liefde. Gelijk krijgen. Iets veranderen. Of simpelweg willen dat je je anders voelt dan je je voelt.

Misschien is dát wel de grootste vorm van loslaten: niet meer eisen dat dit moment anders moet zijn. Als je verdrietig bent, ben je verdrietig. Als je boos bent, ben je boos. Als je teleurgesteld bent, is dat wat er op dat moment door je heen beweegt.

Je mag er zijn

Laat de emotie op bezoek komen. Geef haar desnoods een kop thee. Maar geef haar niet onmiddellijk de sleutel van je voordeur. Vandaag heb ik mijn leven gewoon even een andere inhoud gegeven. Ik ben naar buiten gegaan. Ik heb gekookt. Een kokoskoek gebakken. En ergens tussen de bomen, de pannen en de kokos verdween de zwaarte naar de achtergrond.

Niet omdat ik haar heb weggejaagd. Maar omdat ik gestopt ben met ermee te vechten. Misschien is dat wel wat loslaten werkelijk is. Niet zeggen: ‘Ga weg.’ Maar zachtjes zeggen: Je mag er zijn. Alleen hoef je niet de hele dag met me mee te gaan.

Alles is goed

En morgen? Morgen zien we wel weer. Wie weet word ik wakker met tranen achter mijn ogen. Wie weet word ik wakker met een brede glimlach. Misschien voel ik me licht, misschien juist wat zwaarder dan vandaag. Allebei is goed.

Want gevoelens zijn net als het weer. Ze komen, ze blijven een tijdje en vroeg of laat verandert de lucht weer. Geen enkele regenbui duurt eeuwig. En zelfs achter de donkerste wolken is de blauwe lucht nooit werkelijk verdwenen. Misschien hoeven we daarom niet iedere dag gelukkig te zijn. Misschien is het al genoeg om te kunnen zijn met wat er vandaag is.

Lieve groet,
Daisha

P.s: Heb je een vraag, en dat kan over van alles zijn. Stuur deze naar daisha@radiomerlijn.nl Ik beantwoord je vraag in mijn radioprogramma ‘Zielsverwanten’. Tweewekelijks op zaterdag om 20.00 uur te beluisteren via Radio Merlijn ! En daarna nog de hele week bij Uitzending gemist. Vermeld wel je geboortedatum er bij en/of van de betrokkenen plus voornaam. Ik vertel deze niet in de uitzending, dus privacy verzekerd.

Wil je automatisch op de hoogte blijven? In de linker zijkolom van dit artikel (of bovenin het artikel op wanneer je op je mobiel leest) kun je je abonneren op mijn blogupdates. Of ontvang elke week informatie over mijn radioprogramma’s, hier kun je deze gratis nieuwsbrief aanvragen. Daarin staat ook iedere week mijn blog vermeld, dus dat is twee in één!