Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik binnenkort word geopereerd: kwaadaardige darmkanker. Na de vele gesprekken met diverse specialisten in de laatste twee maanden is vandaag besloten dat er toch geopereerd kan gaan worden. De datum moet nog worden vastgesteld.

Doordat ik niet te lang onder narcose mag, en in verband met de slechte conditie van mijn hart en longen, was het een groot probleem of een operatie überhaupt wel mogelijk zou zijn. Helaas is de operatie niet zonder risico, dus we zullen zien…

Al heel jong

Vanaf mijn geboorte word ik geconfronteerd met mijn lichaam. Bij mijn geboorte had ik de navelstreng om mijn nek, waardoor ik even zuurstoftekort had. Maar dat hoeft niet te betekenen dat men daarom jaarlijks ziek is. Helaas is dat bij mij grotendeels wel het geval.

Toen ik te horen kreeg dat ik darmkanker had, was de eerste vraag van de vele specialisten die bij deze operatie betrokken zijn: ‘schrik je hiervan?’ Of: ‘wat doet het met je nu je dit hoort?’
Mijn antwoord daarop was: nee, ik schrik hier niet van. Al maanden heb ik pijn in mijn zij ter hoogte van de overgang maag-dikke darm. De MDL-arts (maag-darm-lever-arts) zei dat je zoiets eigenlijk niet zou kunnen voelen, maar zo zijn er altijd uitzonderingen.

Goed contact

Doordat ik van kinds af aan regelmatig in het ziekenhuis ben beland –  of thuis ernstig ziek was, heb ik een ontzettend goed contact met mijn lichaam gekregen. Soms denk ik – heel af en toe: ik wou dat ik niet zo’n goed contact had met mijn lichaam, immers elk pijntje wordt gevoeld.

In de eerste jaren van mijn leven heb ik alle kinderziekten gehad die er maar zijn. Met twee jaar oud: kinderverlamming, ofwel het poliovirus. Verder had ik meestal heftige koorts zelfs boven de 42 graden. Doordat men meestal niet kon vinden waar het vandaan kwam, hebben mijn ouders meerdere keren te horen gekregen dat ze niets konden doen. En dat ik waarschijnlijk niet lang meer te leven zou hebben.

Hierna heb ik al zes keer in mijn leven gehoord: u heeft nog maar een maand – of soms zelfs korter – te leven. En soms had ik gelukkig nog twee maanden te goed. Sander – mijn man – en ik zijn nu 24 jaar bij elkaar (vanaf augustus 2002), ook hij heeft al een paar keer deze boodschap over mij gekregen.

Het matje

Van de boodschap kwaadaardige darmkanker schrik ik niet. In april 1982 – 33 jaar oud – schrok ik er wel van. Het was toen PAP 5, een uitslag die sterk wijst op kwaadaardige cellen. In april 1982 kreeg ik dit op vrijdagmiddag te horen, ’s maandags werd ik al geopereerd. Niet alleen de baarmoeder was vol kanker, ook de eierstokken en de buikwand. Het litteken van de linkerzijde naar de rechterzijde in mijn buik is nog steeds duidelijk zichtbaar. Later is er een zogenaamd ‘matje’ in mijn buik geplaatst.

Toen ik het matje in november 1991 kreeg was ik de eerste patiënt van dr. Wiersma. Bij een onderzoek in januari 1999 was ik op dat moment patiënt nummer 2320! Een matje in je buik is een kunststof implantaat – een soort fijn netje – dat tijdens een operatie wordt geplaatst. Het is een versteviging van de buikwand.

Na deze boodschap heb ik, in de meer dan 45 jaar daarna, nog een paar keer te horen gekregen dat ik nog slechts kort te leven had. Het mooie is: ik kom er tot nu toe altijd weer bovenop. En dat vertrouwen heb ik nu weer. Mocht het niet zo zijn, dan heb ik een mooi, vruchtbaar, liefdevol en geweldig leven gehad.

De ontdekking

Medio augustus werd er, min of meer bij toeval, ontdekt dat mijn Hb nog maar 5,2 was. Terwijl het vorig jaar 9,6 was. Dat was aanleiding voor verder onderzoek, waarna uiteindelijk de darmtumor werd ontdekt.

Het ‘toeval’ is een heel verhaal. Bij toeval hoorde Sander van een bevriende arts dat de sterkte van het hartpilletje, dat ik dagelijks gebruik, al jaren slechts de helft moest zijn. Dus controleerde de cardioloog mijn hart. Helaas was deze wat achteruitgegaan, maar dat kon niet de oorzaak zijn van de lage Hb.

Te weinig zuurstof

Hb-waarde (hemoglobinegehalte) is de hoeveelheid van het eiwit hemoglobine in je rode bloedcellen, dat zuurstof vervoert van je longen naar de rest van je lichaam. Een te lage Hb betekent dat je bloedarmoede (anemie) hebt. Waardoor je lichaam en organen te weinig zuurstof krijgen.

Met als gevolg grote vermoeidheid. Ik voelde me continu moe en slap. Ik kon wel 14 uur op een dag slapen, niet normaal – zeker niet voor mij. Totaal geen energie. Ik was kortademig en snel buiten adem. Bij ernstige bloedarmoede probeert het lichaam de beschikbare zuurstof vooral naar de belangrijkste organen te sturen. Daardoor heb ik last van koude handen en voeten.

Het ochtend ritueel

Al maanden stortte ik ’s middags om een uur of 3 of 4 ’s middags helemaal in. En na hooguit 15 stappen kon ik niet meer lopen, was ik uitgeput. Ook de concentratie stopte ’s middags, heel vervelend als je wilt werken.

Het gevolg was en is nog steeds: als ik naar buiten ga – specialisten, ziekenhuis, kapper, etc. – kan ik niet anders dan in een rolstoel vervoerd worden. Gelukkig heb ik een lieve man – Sander – voor wie niets te veel is.

Hij moet me al vanaf dat we opstaan helpen: douchen, aankleden, benen zwachtelen, medicijnen verzorgen, etc., etc. Plus een paar keer per dag mijn gezwachtelde benen weer opnieuw verbinden. ’s Morgens duurt het meer dan een uur voordat Sander met mij klaar is. En dan zijn er nog de dingen die overdag moeten gebeuren, plus ’s avonds weer een zelfde ritueel: helpen met uitkleden, mijn ‘benen uittrekken’ – zoals ik dat noem.

Sowieso is dat al vanaf dat we elkaar kennen al min of meer het geval. Dit door mijn hartproblemen, parkinson, reumatoïde artritis, COPD, diverticulitis, lymfoedeem en zes hernia’s, etc. Gelukkig zijn we 24 uur per dag samen. Wanneer Sander heel af en toe weg moet, komt mijn zoon Ferdinand. Maar het ‘ochtendritueel’ heeft Sander dan alweer gedaan.

Zelfhelend vermogen

Na de operatie moet ik een paar dagen op de Intensive Care (IC) blijven. Daarna nog een paar dagen op de gewone afdeling. Om vervolgens thuis nog een paar weken te revalideren. Dat betekent helaas dat de komende weken veel verzet moet worden. Consulten, workshops, opleidingen, de radio, etc. staan even stil.

Voor, tijdens en na de operatie wil ik graag van mijn zelfhelend vermogen gebruik maken. Wil je asjeblieft het volgende doen: stuur geen licht, stem je niet op me af, hooguit een kaarsje voor me aansteken of een kaartje. Om mijn zelfhelend vermogen te kunnen gebruiken is het belangrijk dat deze niet wordt verstoord.

Binnenkort leg ik mijn werk een tijdje neer en vertrouw ik mijn lichaam toe aan de mensen die voor mij gaan zorgen. Daarna zien we weer verder…

Lieve groet,
Daisha

P.s: Heb je een vraag, en dat kan over van alles zijn. Stuur deze naar daisha@radiomerlijn.nl Ik beantwoord je vraag in mijn radioprogramma ‘Zielsverwanten’. Tweewekelijks op zaterdag om 20.00 uur te beluisteren via Radio Merlijn ! En daarna nog de hele week bij Uitzending gemist. Vermeld wel je geboortedatum er bij en/of van de betrokkenen plus voornaam. Ik vertel deze niet in de uitzending, dus privacy verzekerd.

Wil je automatisch op de hoogte blijven? In de linker zijkolom van dit artikel (of bovenin het artikel op wanneer je op je mobiel leest) kun je je abonneren op mijn blogupdates. Of ontvang mijn gratis nieuwsbrief: hier kun je je aanmelden. Daarin staat iedere week mijn nieuwste blog vermeld.