J. mailt mij met een vraag die raakt aan iets wezenlijks: ‘Is ziek zijn een zegen? Lang geleden was ik bij een lezing van professor Lievegoed. Hij benadrukte het belang van een doorstane mazelenziekte voor de geestelijke ontwikkeling van een kind. Dit staat in schril contrast met de huidige gezondheidszorg, waarin veel onderdrukt, geëlimineerd en voorkomen moet worden. En als je een chronische ziekte hebt, wordt er vaak meewarig gekeken.

Terwijl ziek zijn ook zoveel kansen voor groei kan inhouden. Kansen die je wellicht minder zou hebben bij alleen maar gezond en vitaal zijn. Wat vind je ervan om dit verder uit te diepen als hart onder de riem en misschien ook als leidraad voor (chronisch) zieken?’

Tot zover J. Deze vraag raakt een diepere laag van ons mens-zijn. Want wat betekent ziek zijn eigenlijk, als we voorbij de symptomen durven kijken?

Lichaam en Ziel

Mijn antwoord op J. is: Het lichaam is op zichzelf niet ziek of gezond. Ons lichaam is de uitdrukking van onze Ziel, van ons bewustzijn. Het lichaam doet niets uit zichzelf. Wanneer iemand is overleden, is het lichaam er nog, maar het functioneert niet meer – behalve in het proces van ontbinding.

Zolang onze Ziel in het lichaam verblijft, spreken we van leven. Onze Ziel geeft informatie aan ons lichaam, en dit wordt zichtbaar in hoe het lichaam functioneert. Je kunt het vergelijken met het lezen van deze tekst op een computer. De computer denkt of organiseert niets zelfstandig. Jij bent degene die bedient. In deze vergelijking ben jij de Ziel en de computer het lichaam.

Alles wat in ons lichaam functioneert: het kloppen van het hart, het stromen van het bloed, het doorgeven van zenuwsignalen, etc. wordt aangestuurd door de Ziel. Wanneer de Ziel het lichaam verlaat, valt deze samenhang weg.

Ziekte als signaal

Wanneer het lichaam ziek wordt, geeft de Ziel een signaal af. Vaak heeft je Ziel al langer ‘gesproken’: dagen, weken, soms maanden. Maar wanneer die signalen niet worden gehoord of serieus genomen, ontstaat ziekte als een duidelijker boodschap.

De Ziel heeft slechts één middel tot haar beschikking om zich kenbaar te maken: de materie van het lichaam. De Ziel is energie, geen materie. Daarom is niet het lichaam ziek, maar de mens. Wanneer de mens uit evenwicht raakt, niet meer in harmonie is met zijn of haar Ziel, wordt dit zichtbaar via het lichaam.

Zielenplan en levenspad

Wordt iemand geboren met een handicap – zoals Nick Vujicic die zonder armen en benen op de wereld kwam (lees mijn blog over hem), dan heeft de Ziel dit leven bewust gekozen. Dat is het Zielenplan.

Vervolgens ligt de keuze bij de mens: hoe ga ik hiermee om? De Ziel wil zich ontwikkelen, zichzelf overstijgen. Tot hoever kan ik gaan? Wat is er mogelijk, ondanks beperkingen?

Bij chronische ziekten kan dit proces op vergelijkbare wijze verlopen. Eens schreef ik: zijn wij onze eigen voorouders?
Al op mijn achtste werd bij mij reuma vastgesteld. De pijn was er al langer, maar werd afgedaan als groeipijn. Misschien was het er al vanaf de geboorte. Was het het zuurstoftekort door de navelstreng om mijn hals? Of kwamen daar later de leverproblemen uit voort?

Chronische ziekten

Op mijn 45e openbaarde zich Parkinson. Volgens de specialist zat dat al in mijn genen. Was ik er op dat moment pas aan toe om deze ziekte te dragen?
Enkele jaren later volgde COPD, terwijl ik als kind al vaak benauwd was. Ziekten die zich leken te openbaren zonder aankondiging. Of toch niet?

De chronische darmproblemen, diverticulitis, kan ik in dit leven plaatsen. Door alles wat ik al jong te verwerken kreeg. Om te kunnen blijven functioneren, hield ik de ‘shit’ binnen.

Kwam ik in dit leven om te leren omgaan met chronische pijn? Om andere wegen te vinden dan medicatie, die ik sinds mijn twintigste niet meer gebruik? Wilde mijn Ziel bewust zoeken naar manieren om pijn te minimaliseren, zodat ik anderen daarmee kon helpen? Of om te laten zien dat je, ondanks meerdere chronische ziekten, goed kunt functioneren?

Ik weet zeker dat mijn Ziel mij via deze weg op mijn huidige Levenspad heeft gebracht. Zonder deze ziekten had ik waarschijnlijk gekozen voor een fiscale- en/of financiële carrière.

De taal van de Ziel

De Ziel is alwetend en weet wat voor ons het beste is. Zij spreekt tot ons via het lichaam, bijvoorbeeld door:
Griep = overbelasting; het is tijd om rust te nemen en nieuwe krachten op te doen.

Rugpijn = te veel dragen voor anderen, jezelf vergeten.

Infecties = een innerlijk of uiterlijk conflict dat niet is aangekeken. Je hebt dit conflict wellicht niet bewust waargenomen of je bent het uit de weg gegaan. Kijk waar het zich manifesteert, waar de haard is en daar heeft het mee te maken.

Knieklachten = niet kunnen buigen, dat kan zijn door trots, stijfkoppigheid, egoïsme of een onbewuste angst. Dit uit in niet meer flexibil zijn, vandaar onbuigzame knieën.

De uitnodiging is steeds dezelfde: wordt tolerant, vergeef, word flexibeler, naar jezelf en naar het leven.

Intens leerproces

Ziek zijn is geen straf en geen toeval. Het is een uitnodiging tot verdieping, tot luisteren, tot bewustwording. Niet om te romantiseren wat pijnlijk of zwaar is, maar om te erkennen dat ook daarin betekenis kan schuilen.

Wie ziek is, staat niet buiten het leven, maar juist midden in een intens leerproces. En misschien is dat wel de grootste troost: dat niets zinloos is, en dat elke ervaring, hoe moeilijk ook, kan bijdragen aan de groei van onze Ziel.
Ziek zijn is geen vergissing, geen tekort en geen vijand die overwonnen moet worden. Het is een heilige onderbreking. Een moment waarop de Ziel zegt: ‘Luister. Keer naar binnen. Herinner je wie je bent.’

Innerlijke uitnodiging

Bij ziekte wordt de buitenwereld stiller en de binnenwereld hoorbaarder. Wat eerst werd overstemd door moeten, doorgaan en aanpassen, krijgt ruimte. De Ziel nodigt uit tot vertraging, tot eerlijk kijken, tot het loslaten van oude identificaties. Wie ben ik, wanneer ik niet meer kan wat ik altijd deed? Wat blijft er over als de vormen wegvallen?

Ziekte kan zo een poort worden. Geen gemakkelijke poort, maar wel een waarheidsgetrouwe. Een doorgang waarin het ego verzacht en de essentie zich laat voelen. Niet om ons kleiner te maken, maar om ons dieper te laten landen in ons mens-zijn.

de diepere betekenis

Wanneer we leren luisteren naar deze taal van de Ziel, verandert de relatie met ziekte. Dan hoeft zij niet bestreden te worden, maar mag zij begrepen worden. Dan wordt het lichaam niet langer gezien als falend, maar als een trouwe boodschapper.

En misschien is dát wel de diepste betekenis:

• dat niets ons overkomt buiten de wijsheid van de Ziel om,
• en dat zelfs in kwetsbaarheid, pijn en beperking een stille uitnodiging ligt tot thuiskomen.

Ziekte is geen toeval en geen vergissing. Het is dé taal van je Ziel, die via ons lichaam tot ons spreekt wanneer we zelf niet meer luisteren. Wie bereid is stil te worden en naar binnen te keren, kan ontdekken dat ook in kwetsbaarheid een diepe wijsheid schuilt. Niet om ons te breken, maar om ons terug te brengen naar wie we in wezen zijn!

Lieve groet,
Daisha

P.s: Heb je een vraag, en dat kan over van alles zijn. Stuur deze naar daisha@radiomerlijn.nl Ik beantwoord je vraag in mijn radioprogramma ‘Zielsverwanten’. Tweewekelijks op zaterdag om 20.00 uur te beluisteren via Radio Merlijn ! En daarna nog de hele week bij Uitzending gemist. Vermeld wel je geboortedatum er bij en/of van de betrokkenen plus voornaam. Ik vertel deze niet in de uitzending, dus privacy verzekerd.

Wil je automatisch op de hoogte blijven? In de linker zijkolom van dit artikel (of bovenin het artikel op wanneer je op je mobiel leest) kun je je abonneren op mijn blogupdates. Of ontvang elke week informatie over mijn radioprogramma’s, hier kun je deze gratis nieuwsbrief aanvragen. Daarin staat ook iedere week mijn blog vermeld, dus dat is twee in één!